Gökhan

Hakkında

Kendime notlar:

"Denji" karakter gelişimi olarak 'şu ana kadar izleme fırsatı bulduğum' anime serileri arasında en beğendiğim ana kahraman; Özellikle yaşına ve onun getirdiği tüm reaksiyonları gayet net ve olduğu gibi aktarıyor karşıya, ne bir eksik ne bir fazla. Hor görülmüş, kullanılmış, yalnız ve aç bırakılmaya maruz kalmış bir ÇOCUK olarak bence çok güçlü ve her şeye rağmen yine de pozitif bir iletişim modelini benimsiyor. Hikayesine ve geçmiş deneyimlerine yeterince eğilmeyenler onu çok yanlış anlıyor... Halbu ki sadece sevilmek ve insanca yaşamaktı onun asıl amacı. Üzerine gidip üzmeyin Denji'yi. [10/26]

"Mafuyu" yaşadığı travma ve yas sürecini 'yaşına rağmen' çok yapıcı atlatmatya çalışan bir çocuk. Onun yaşadıklarını bir başka akranı yaşasa emin olun daha yıkıcı bir süreç geçirirdi; fakat Mafuyu kendini müziğe vererek çok güzel ve olgun bir tavır sergiledi. Karakterin gelişim süreci beni sevindirdi, onunla beraber büyümeye, tekrar mutlu olmaya ve yeniden nefes alıp olgunlaşmaya bende eşlik ettim seri boyunca. İyi bakan iyi görür, hakediyorsun iyiliği sen Mafuyu. [10/26]

"Maru" gibi içten sahiplenen erkek karakterler nadirdir post-apokaliptik hikayelerde, herkes kendini kurtarma derdindedir çünkü. Şu soruyu düşündürür insana: "Yolunda gittiğin mi yoksa yolda beraber yürüdüğün müdür asıl aradığın?" Yaşına rağmen tavrın ve duruşunla etkiledin beni be çocuk. Kiroku'da sonunda anladı bunu... [10/26]

"Yaguchi" inanmanın başarmanın, başarmanında kendini gerçekleştirmenin ilk adımı olduğunu hatırlatan sahici bir anime karakteri. Onun o sürekli kendini geliştirmek için çalışması, çabalaması, sürekli yeni şeyler denemesi olsun; gerekse risk alarak cesur adımlar atıyor olması olsun insana yaşama azmi katıyor. Bunu da bizlere önemli bir motive olarak sunuyor. Ayrıca ders hocalarının olsun ailenin olsun sosyal çevrenin olsun aslında ne kadar da önemli destekçiler olduğunu da hatırlatıyor. [11/26]

*** izledikçe devamı gelecek.